به پایان آمد این دفتر حکایت هچنین باقی است .امسال هم به پایان رسید سالی با تمام خوبیها وبدیها با زشتیها وزیباییها اما به پایان رسید .وعید نوروز آمد .امید که سال جدید سال صلح .دوستی وآزادی باشد واز زور .استبداد در هیچ جای جهان اثری نباشد .به هر حال سال نو را به تمام مردم ایران تبریک می گویم وبرای همه آرزوی موفقیت وپیروزی دارم.

بچه که بودم حدود ده دوازده سالگی را میگم دهه پنجاه دوستی داشتم که از من نه سالی بزرکتر بودومن تازه ازروستا به شهر امده که درس بخوانم اما پایم تا به شهر باز شد وبقول معروف چشم وگوشمان باز شد رو به سینما رفتن آوردم ودر کنار درسم تمامی فیلمهایی که در شهر ما اکران میشد با عشق وعلاقه میدیدم وعشق من  بیک ابمانوردی فردین وایرج قادری.بود واز سروته خوردن خود میزدم وبه سینما میرفتم وگاهی برخی از فیلمها را چند بار میدیدم تا اینکه این دوست که مانند ما در یک خانه قدیمی درس میخواند ومانند ما از روستا امده بود ومجردی وبه سختی زندگی میکرد و بعدها متوجه شدم که آدم با هوش ودرس خوانی است وتا حدودی کارهای من وهم اتاقیم را زیر نظر دارد وگاهی هم از کتاب دم میزد در واقع ایشان مرا به کتاب خوانی عادت داد هرکجا است یادش بخیرخلاصه سعی داشت من ودوستم را از دیدن اینگونه فیلمها برحذر دارد تا اینکه یک روز گفت بیاید بریم سینما تعجب کردم وبه او گفتم شما که سینما نمیروید گفت این فیلم فرق دارد نام این فیلم رگبار بود واولین بار بود که نام بهرام بیضایی وداریوش مهرجویی به گوشم خورد واین دوست چشم مرا به دنیای دیگر باز کرد اکنون بعد از سی واندی سال است که دیگر به سینما علاقه ایی ندارم اما هر زمان فیلمی از این دو کارگردان ساخته می باشد با همان اشتیاق به دیدنش اقدام میکنم تا اینکه بعد از چند سال سکوت مهرجویی فیلم علی سنتوری را ساخت که متاسفانه اجازه نمایش نگرفت تا اینکه علی رغم میل باطنی این فیلم را تهیه کردم ودیدم اما آنچنان نکات منفی در این فیلم ندیدم که قابل نمایش نباشد غیر از اینکه مشکالت ومعظلات جامعه را به نمایش گذاشته است مهرجویی سعی کرده است که علت به انحراف کشیدن جوانان را بررسی کند که تا حدودی موفق بوده است به هر جهت سنتوری را میتوان از فیلمهای ساده وابتدایی که فقط به صورت سطحی به مشکلات می پردازتد وفقط تهیه کننده ان به دنبال پر کردن جبیب خود وراضی کردن برخیها است بهتر دانست .سنتوری بدون رو در واسی به مشکلات پرداخته برای خوش آمدن این وان ساخته نشده است چون این جز خصلتهای خوب مهرجویی است که برای خوش آمدن کسی فیلم نمی سازد. به هر جهت متاسفانه در جامعه ما اینگونه فیلمها را نمی گذارند به بازار عرضه شود .وهچنین باید از بازی بهرام رادان هم قدر دانی کرد که توانسته این نقش را به خوبی ایفا کند آری علی سنتوری بازهم مرا به گریه انداخت شما را چطور؟.

                                                                                            

                                                                          

هر که از در می رسد نانش دهید.دینش مپرس

من با تو مخالفم .اما حاضرم جانم را بدهم تا تو بتوانی حرفت را بزنی

• در هشتم مارس ۱۸۵۷، زنان کارگر کارگاه‌های پارچه‌بافی و لباس دوزی در نیویورک آمریکا به خیابان‌ها ریختند و خواهان افزایش دستمزد، کاهش ساعات کار و بهبود شرایط بسیار نامناسب کار شدند. این تظاهرات با حمله پلیس و کتک‌زدن زنان برهم خورد.

• سال ۱۹۰۷ در دوره‌ای که مبارزات زنان برای تأمین حقوق سیاسی و اجتماعی اوج گرفته بود، بمناسبت پنجاهمین سالگشت تظاهرات نیویورک در هشتم مارس، زنان دست به تظاهرات زدند.

• ایده انتخاب روزی از سال به‌عنوان «روز زن» نخستین بار در جریان مبارزه زنان نیویورک با شعار "حق رای برای زنان" مطرح شد. دو هزار زن تظاهر کننده در ۲۳ فوریه ۱۹۰۹ پیشنهاد کردند که هر سال در روز یکشنبه آخر فوریه، یک تظاهرات سراسری در آمریکا بمناسبت «روز زن» برگزار شود.

• در سال ۱۹۱۰، "دومین کنفرانس زنان سوسیالیست" که کلارا زتکین از رهبران آن بود، به مسئله تعیین "روز بین المللی زن" پرداخت. زنان سوسیالیست اتریشی قبلا روز "اول ماه مه" را پیشنهاد کرده بودند. اما اول ماه مه، جایگاه و مفهومی داشت که می‌‌توانست اهمیت و جایگاه مبارزه مشخص بر سر مسئله زن را تحت الشعاع قرار دهد. زنان سوسیالیست آلمان، روز ۱۹ مارس را پیشنهاد کردند. مناسبت این روز، مبارزات انقلابی در سال ۱۸۴۸ علیه رژیم پادشاهی پروس بود که به عقب نشینی لفظی حکومت در نوزدهم مارس همان سال، منجمله در مورد مطالبات زنان، انجامید. "دومین کنفرانس زنان سوسیالیست" تاریخ برگزاری نخستین مراسم «روز زن» را ۱۹ مارس ۱۹۱۱ تعیین کرد. تصمیم گیری قطعی برای تعیین «روز جهانی زن» به بعد موکول شد.

• بعد از انتشار قطعنامه کنفرانس در مورد تعیین «روز جهانی زن»، انترناسیونال دوم از این تصمیم حمایت کرد، و نخستین تشکیلاتی بود که این روز را برسمیت شناخت.

• ۱۹ مارس ۱۹۱۱ خیابانهای آلمان، اتریش، سوئیس و دانمارک با مارش زنان به لرزه در آمد. شمار زنان تظاهر کننده در اتریش به ۳۰ هزار نفر می‌‌رسید. نیروهای پلیس به تظاهرات حمله بردند و به زدن زنان پرداختند و گروهی را دستگیر کردند.

• سال ۱۹۱۳ "دبیرخانه بین المللی زنان" (یکی از نهادهای انترناسیونال سوسیالیستی دوم)، هشتم مارس را با خاطره مبارزه زنان کارگر در آمریکا، به‌عنوان «روز جهانی زن» انتخاب کرد. در همان سال، زنان زحمتکش و زنان روشنفکر انقلابی در روسیه تزاری و در سراسر اروپا، مراسم «۸ مارس» را بشکل تظاهرات و میتینگ برگزار کردند.

• در سال ۱۹۱۴ جنگ جهانی اول درگرفت. در اروپا که مرکز جنگ بود، زنان انقلابی تلاش کردند تظاهرات ۸ مارس ۱۹۱۵ و ۱۹۱۶ را تحت شعار مرکزی "علیه جنگ امپریالیستی" برگزار کنند. در کشورهای درگیر جنگ، طبقات مختلف به موافقان و مخالفان جنگ تقسیم شده بودند و انشعاب در صفوف جنبش زنان، مانع از برگزاری سراسری و گسترده «روز جهانی زن» شد.

• در سال ۱۹۱۷ تظاهرات زنان کارگر در پتروگراد علیه گرسنگی و جنگ و تزاریسم، بانگ آغازین انقلاب روسیه بود. کارگران شهر در پشتیبانی از این تظاهرات، اعلام اعتصاب عمومی کردند. ۸ مارس ۱۹۱۷ به یک روز فراموش نشدنی در تاریخ انقلاب روسیه تبدیل شد.

• سال ۱۹۲۱، "کنفرانس زنان انترناسیونال سوم کمونیستی" در مسکو برگزار شد. در آن کنفرانس، روز ۸ مارس به‌عنوان «روز جهانی زن» بتصویب رسید. کنفرانس، زنان سراسر دنیا را به گسترش مبارزه علیه نظم موجود و برای تحقق خواسته هایشان فرا خواند.

• از اواسط دهه ۱۹۳۰، دنیا یک بار دیگر بسوی جنگ جهانی جدید روان شد. برگزاری تظاهرات «روز جهانی زن» در کشورهایی که تحت سلطه فاشیسم بودند، غیر قانونی اعلام شد. علیرغم این ممنوعیت، در هشتم مارس ۱۹۳۶، زنان در برلین تظاهرات کردند. در همان روز، اسپانیای فاشیست شاهد تظاهرات هشتم مارس در مادرید بود. ۳۰ هزار زن کمونیست و جمهوریخواه، شعار "آزادی و صلح" سر دادند.

• در پی جنگ جهانی دوم، انقلابات و جنبشهای رهایی‌بخش در کشورهای چندی درگرفت. چین با شمار عظیم زنان و مردانش در زمانی کوتاه گامهای بزرگی در جهت رهایی زنان به پیش برداشت. در آن سال‌ها، عمدتاً دولت‌ها و تشکیلات مترقی و انقلابی در بر پایی «روز جهانی زن» می‌کوشیدند.

• در دهه ۱۹۶۰، در کشورهای آسیا و افریقا و آمریکای لاتین جنبشهای رهایی‌بخش بپا خاسته بود. در کشورهای سرمایه‌داری پیشرفته نیز جنبشها و مبارزات انقلابی و ترقیخواهانه بالا گرفته بود و جنبش رهایی زن نیز اوج و گسترشی چشمگیر یافت.

• در آمریکا و اروپا، زنان علیه سنن و قیود و قوانین مردسالارانه و احکام اسارت بار کلیسایی بپا خواستند. در جنبش زنان موضوعاتی نظیر حق طلاق، حق سقط جنین، تامین شغلی، منع آزار جنسی، ضدیت با هرزه‌نگاری، کاهش ساعات کار روزانه و غیره مطرح شد. این جنبش موفق شد در برخی از این زمینه‌ها پیشروی کند. در تظاهرات هشتم مارس ۱۹۶۹ زنان در دانشگاه برکلی در آمریکا گرد آمدند و علیه جنگ در ویتنام تظاهرات کردند.

• در سال ۱۹۷۵ سازمان ملل هشتم مارس را به‌عنوان «روز جهانی زن» برسمیت شناخت.

• بعد از خاتمه جنگ جهانی دوم و بالاخص از اواخر دهه ۱۹۷۰، با توسعه سرمایه‌داری به کشورهای عقب مانده، بخش‌های بزرگ‌تری از زنان درگیر کار و تحصیل گشتند. در عین حال، زنان همچنان در جامعه موقعیتی درجه دوم داشته و اسیر نظام مردسالار بودند. این تناقض، مسئله زن را حادتر و انفجاری تر کرد.